Συνοψίζοντας

ο φόβος για τα αεροπλάνα
μπορεί να αντιμετωπιστεί
εάν η λέξη αεροπλάνο αλλάξει νόημα

το κενό ανάμεσα στα σώματα 
μπορεί να καλυφθεί
με λέξεις
ή την περίφημη γλώσσα του σώματος

η φωνή και γενικότερα ο ήχος υπό το πρίσμα της φυσικής
δονήσεις σε ένα μέσο που λέγεται αέρας
-> τα λόγια που μπορεί να χαθούν στο διάστημα

γιατί τα παιχνίδια του μυαλού αποκαλούνται έτσι
πώς αποφασίσαμε να υποτιμήσουμε τόσο τον νου
και άρα ίσως εμάς τους ίδιους (ως έκφραση αυτού);

ντυμένα και βαμμένα μυαλά
χορεύουν, φλερτάρουν, καπνίζουν, βολτάρουν
απεικονίσεις αυτού του εκάστοτε χάους
που δε βγάζει νόημα

Κατ ♥❤

στοιχεία που μας ελκύουν 
και άλλα που μας απωθούν
περισσότερο αντικατοπτρίσεις του δέκτη
παρά του πομπού

τι μυστήριο να βλέπουμε και να καταλαβαίνουμε
αυτά που θέλουμε να δούμε ή να καταλάβουμε 
και όχι αυτό που υπάρχει

ποιος θα μπορούσε να είναι ο μαθηματικός τύπος αυτού του φαύλου κύκλου 
και πού θα κατέληγε;

κι όταν σε σκέφτομαι 
κράμα υποκειμενικότητας και φαντασίας
το πορτρέτο σου λειψό
και μου μοιάζει


έχω κι άλλα να γράψω*

χθες ξύπνησα με ένα χείμαρρο εικόνων στο κεφάλι
ένας χορός λέξεων
μες την ηρεμία της μεσημεριανής ύπαρξής μου

στον ορίζοντα ο Όλυμπος, κάποια καράβια στη θάλασσα 
κι αυτά τα πουλιά που στιγματίζουν σποραδικά το μπλε

και τα τσιγάρα μου

κράτα το τέμπο
κράτα το τέμπο
κράτα το τέμπο
κράτα το τέμπο
κράτα το τέμπο
κράτα το τέμπο

τώρα πια θα ήθελες να μπορούσες να αναποδογυρίζεις τραπέζια

Ορίζοντας

Ορίζοντας
στο μικρό σου σπίτι
έχουμε πιάσει τις δυο άκρες
εσύ φρόυντ
εγώ νικ κέηβ
οι υποβρύχιες μουσικές σου μας τριγυρίζουν

Ορίζοντας
σκέφτομαι την πρώτη φορά
που ηρέμησα σ αυτή την άκρη
<μακρόσυρτο επιφώνημα>
γυμνή
ντυμένη
και απολαμβάνω την τελευταία

πώς θα με σερβίρεις απόψε;
στα κάρβουνα των ματιών σου ίσως
δε μου βρίσκονται λέξεις
μονάχα θωπεύματα και φιλιά
και δεν κάνω τον κόπο να στα πετάξω
ως εκεί που κάθεσαι

Ορίζοντας
λιώνω σα βούτυρο
κ αφήνομαι στον καναπέ σου
θα θελα να μαι το πρωινό σου
μα το ένστικτό μου κλωτσάει
και φεύγω
Περπατάμε τα ξημερώματα
ο ουρανός παίζει το αγαπημένο μου μπλε
Αυτοί είναι οι φίλοι μου, σκέφτομαι.

Καλοκαίρι και έξω οι πατούσες
κορίτσια με προβλήματα και ιστορίες να πουν
Οι φίλες μου!

Τα αεροπλάνα φεύγουν
και τους παίρνουν
μαζί τους

κικη

πιθανολογώντας μπορώ να πω
πως μάλλον δεν μπορώ να γράψω
γιατί τα χέρια μου βαραίνει είτε
το ποίημα του Δημήτρη που δεν έγραψα ποτέ είτε
η προδοσία του Απόλλωνα που
όσο κι αν νομίζω πως ξεπέρασα πάντα γυρνάει με τον έναν ή
τον άλλο τρόπο και φωλιάζει φοβισμένα
-μια προδοσία που φωλιάζει φοβισμένα, τι ενδιαφέρον-
όπως και να χει
τίποτα από τα δυο δε θα αλλάξει σύντομα
οπότε και μάλλον δε θα μάθω σύντομα την αιτία
για την συγγραφική αδράνεια
όπως και όλα τα υπόλοιπα
που με τραβούν στον πάτο της μικρής μας λιμνούλας.

πείτε μου όμως αν μπορείτε
πως ακόμα κι έτσι
σε κατάσταση βύθισης
και με τετράδια άδεια
και παρθένα
συνεχίζω να είμαι μια γυναίκα
που αξίζει να λάμπει κάτω από τον ήλιο
και την ντισκομπάλα